Wskazówki ogólne:

 

  • wskazana jest cierpliwość ze strony nauczyciela;
  • nauczanie nie powinno opierać się na emocjach negatywnych: strachu, niepewności, poczuciu wstydu i winy, lecz na uczuciach pozytywnych: zainteresowaniu, przeżyciu sukcesu, poczuciu własnych możliwości;
  • pamiętajmy, że kara i ośmieszanie nie mobilizują ucznia do pracy;
  • dostrzegajmy najmniejsze osiągnięcia dziecka, chwalmy nie tylko za sukcesy, ale również za włożony wysiłek;
  • wzmacniajmy poczucie własnej wartości, budujmy wiarę dziecka we własne umiejętności i możliwości, wskazujmy dziecku jego dobre i mocne strony;
  • formułujmy proste polecenia;
  • warto posadzić dyslektyka blisko siebie, pozwala to na lepszą obserwację dziecka i udzielenie mu pomocy, gdy będzie miało trudności (uczeń siedzący blisko nauczyciela lepiej koncentruje się, gdyż zawęża się jego pole widzenia i spada liczba rozpraszających bodźców);
  • nie karzmy za zbyt wolną pracę na lekcji;
  • nie porównujmy dyslektyka z kolegami lepiej radzącymi sobie (nawet z innymi dyslektykami);
  • kontrolując zeszyt nie zamieszczajmy uwag typu: „zeszyt niestaranny”, „Popraw pismo!” itp.;
  • korzystne dla dyslektyka jest wydłużenie czasu pisania sprawdzianów (W praktyce jednak jest to raczej niemożliwe, dlatego warto dzielić sprawdzian i podawać uczniowi etapami. Zbyt duże nagromadzenie informacji przeraża dyslektyka i nie podejmuje on żadnych działań);
  • unikajmy stosowania krótkich kartkówek – uczeń dyslektyczny bardzo źle funkcjonuje w sytuacji presji czasu (lepiej oprzeć się na wypowiedzi ustnej, dając czas na zastanowienie);
  • pamiętajmy, że dziecko dyslektyczne ma często osłabioną pamięć, dlatego wymaga dłuższego czasu, by zapamiętać wiersz, nazwy, daty, terminy, symbole chemiczne, słówka podczas nauki języków obcych;
  • w przypadku pojawienia się reakcji agresywnych będących mechanizmem obronnym dziecka, nie akcentujmy ich, ale je wyciszajmy.

 

 

Wskazówki dla nauczycieli języka polskiego:

  • nie oceniajmy za błędy ortograficzne, ani poziom graficzny pisma; ocenie powinna podlegać jedynie zawartość merytoryczna;
  • uczeń z dysgrafią może przygotowywać pisemne prace domowe na komputerze;
  • nie zadawajmy głośnego czytania nowego tekstu w obecności całej klasy;
  • w indywidualnych przypadkach opierajmy się na wypowiedziach ustnych, jako bardziej adekwatnej formie sprawdzenia wiedzy niż praca pisemna;
  • zachęcajmy do stałego korzystania ze słownika ortograficznego;
  • przy sprawdzaniu prac pisemnych wskazujmy na marginesie ilość błędów (zadaniem ucznia niech będzie odszukanie ich i dokonanie korekty).

 

Wskazówki dla nauczycieli języków obcych:

  • zachęcajmy do praktycznej komunikacji w sytuacjach życia codziennego;
  • stosujmy na lekcjach gry i zabawy językowe;
  • indywidualizujmy postępowanie w zależności od ujawnionych dysfunkcji u poszczególnych dzieci;
  • pamiętajmy, że dyslektyk ma trudności z czytaniem, zapisem wyrazów w przypadku różnej ilości liter i głosek, z zapamiętaniem nowego kształtu liter, kłopoty ze składnią.

Wskazówki dla nauczycieli historii:

  • pamiętajmy, że dziecko ze specyficznymi trudnościami w czytaniu i pisaniu często ma problem z szybkim przypomnieniem sobie dat oraz orientacją na mapie;
  • dyslektyk może wykazać się dobrą znajomością faktów historycznych, ale będzie miał trudności z ich chronologicznym uporządkowaniem.

 

Wskazówki dla nauczycieli przedmiotów matematyczno – przyrodniczych:

Nauczyciel uczący matematyki, fizyki, geografii, biologii i chemii powinien pamiętać, że dysleksja wpływa na:

  • zdolność czytania, a przez to rozumienie problemów (np. zadania z treścią);
  • uczenie się tabliczki mnożenia;
  • rozumienie pojęć z przestrzenią i czasem (np. poprzedni, następny, pomiędzy, jeden mniej niż itp. );
  • zapamiętanie i posługiwanie się nazwami, które nie wchodzą w skład czynnego języka;
  • orientację przestrzenną, np. cyfry i liczby o podobnym kształcie 2-5, 6-9, 69-96 itp.
  • świadomość przestrzenną i zdolność do prawidłowego umieszczenia figur na stronie, czy liczb w kolumnie;
  • kierunkowość – zwłaszcza, gdy trzeba przeprowadzić operacje w odmiennych kierunkach, np. pisemne dodawanie i dzielenie;
  • różnicowanie wzrokowe – pomyłki w znakach < > + x itp. (dlatego warto pamiętać, aby nie oceniać za błędy popełnione na poziomie prostych obliczeń, lecz tok rozumowania);
  • liczenie w pamięci;
  • określanie miejsca po przecinku;
  • zapamiętanie reakcji chemicznych;
  • orientację na mapie (mieszają pojęcia typu: prawo – lewo, wschód – zachód).

 

W pracy z dzieckiem mającym trudności w czytaniu i pisaniu należy angażować wielozmysłowe doświadczenie dziecka. Należy więc stosować środki audiowizualne, powtarzanie tekstu na głos, notowanie, dotyk modeli, eksponatów itp. Należy pamiętać, że część dyslektyków bywa męczliwa i po kilkunastu minutach intensywnej pracy wymaga odpoczynku. Dlatego też pracują lepiej, gdy organizuje im się częste, krótkie przerwy. Jednak najważniejszym warunkiem pomyślnego rozwoju dziecka jest stworzenie atmosfery akceptacji i życzliwości.